6:00am- nagising ako sa naririnig ko... malakas na hampas ng hangin na may kasamang ulan. eto na pala ang bagyong frank.

malakas na ulan + malamig na panahon + antok = masarap matulog!

hindi ko alam talaga kung anong "magic" ang dala ng bagyo o kahit ng malakas na ulan para ang karamihan ay antukin at tamarin...
marahil sa presko ng hangin o sa lamig ng paligid kaya tayo inaantok...
bukod sa pagtulog, madaming bagay din ang magagawa tuwing may ganitong "okasyon" heto ang ilang bagay na masarap gawin... ayon sa ilan..

1. maligo sa ulan
2. magsuot ng jacket (porma)
3. kumain ng lugaw o kaya ng champorado.
4. manood ng tv, magDVD
5. mag-kape
at siguro....
6. mag- senti...

kaya siguro maraming kanta ang tungkol sa ulan no?

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
alam naman natin na ang sobra-sobra ay nakakasama di ba?
kagaya ng bagyo.. sobra sya sa lakas ng hangin at ulan..
madami tuloy ang nalubog na kabahayan sa baha.. at meron pang lumubog na barko..ang MV princess of the stars, na may lamang 725 na pasahero at 112 na crew ng barko.. tapos magtuturuan kung sino ang may kasalanan... may ibang magagaling na opisyal meeting dito, meeting doon... imbestigasyon agad... bakit kaya hindi muna sila maghanap ng mga nawawala? isama natin sa ating mga dasal ang mga nawawala pa hanggang ngayon..

12:58- gising pa ako at nakaharap pa sa computer.. gumagawa ng blog.. gabing-gabi na nga pero hindi pa ako inaantok... kwentuhan muna kita..

kanina june 29, 2008.. Feast of sts. Peter and Paul.. nagsimula ang umaga ko sa pag-gising ng late.. 8:00 na ako nagising at 30mins na din akong late sa sked ko sa serving.. naalala ko bigla na may lakad pala kami..... OPEN HOUSE nga pala sa HOLY APOSTLES SENIOR SEMINARY o mas kilala sa tawag na HASS..

dali-dali na akong bumangon at agad na kumilos... pagkatapos kong asikasuhin ang sarili ko.. pumunta na ko sa simbahan upang mag-antay... at halos 930am na din kami nakaalis.. late nanaman sa original naming plano na before 9am dapat nakaalis na... dahil maulan, nag-taxi na kami papunta sa HASS..

"dapat diniretso nyo ho manong!"

yan ang nasabi ko ng magmagaling ang driver ng sinasakyan naming taxi... hindi ko alam kung bakit bigla siyang kumaliwa.. mas malapit sana ang dinaanan namin... at dahil dyan... mahal ang binayad namin.. at masaklap pa... late nanaman kami para sa misa na ginanap sa LAYFORCE CHAPEL sa SAN CARLOS compound.....

ang ganda at solemn talaga ang misa.. biruan namin na malakas ang "signal" mo pag nasa may seminaryo ka.. (magdasal ka lang at siguradong instant ang sagot...)
maganda ang homily ng pari.. kwela at masaya ang mood ng mga nagsisimba.. akala mo tuloy isa itong show.. kung ganun yun.. aba, napakaganda nyan...

pagkatapos namin magsimba.. pumunta na kami sa gym ng HASS.. doon gagawin ang  salu-salo... at  sabi ng isang pari duon na.. "sa taon-taon daw na  gingawa nila yun.. hindi daw nauubusan ng kanin ang HASS...........................mukhang nung araw lang na iyon mangyayari daw na mauubos ang kanin.."

balak talaga namin na magpaiwan hanggang 4 or 5pm.. pero hindi ko nagawa dahil may importanteng sked ng araw na yun.. sila na ang nagpaiwan at tumuloy na ko..kami pala.. naiinis ako.. hindi man lang ako nakapag-paalam ng maayos na aalis na ko..kami pala.. (ninong, kung binabasa mo to ngayon... sensya na ha.. lam ko nmn naiintindihan mo e... next time ulit!)

nakakaramdam na ako ng antok...medyo wala na din akong maisip na salita... pero gusto ko pa sana magsulat..magtype pala...

salamat sa pagbabasa... nagshare lang ako sa nangyari sa akin ngayong araw na to... walang sentihan muna...

"take TIME to REALIZE.... that GOD is on OUR SIDE.."

Q: kung may babalikan kang part sa buhay mo, ano ito?
A: ako? siguro ang pagiging estudyante sa high school...

ewan ko ba kung bakit.. pero eto ay isa siguro sa mga masarap ngang balikan...
sa loob ng 4 na taon parang madami kang matututunan dito.... gumala, mag-cut ng klase... maging pasaway na bata.. at madami pa...

1st YEAR- neophyte pa kami neto.. naalala ko pa noon yung sinabi ng principal... "kayong mga 4th year ang mga kuya at ate ng mga yan.. lalo na ang mga first year" parang pamilya diba? number 1 ang klase namin pagdating sa mga contests.. kaya kinonsider ko na ngang 1st section ito.. pero sabi nila wala daw ganun sa 1st year.. hindi kaya inggit lang sila?

2nd YEAR- notorious. yan ang description ko sa taon na ito... halos lumabas ang mga tarantado at pasaway ng klase dito.. sa section lang namin, madalas ang sugal at kung anu-ano pa... parang wala kami sa catholic school...

3rd YEAR- isa sa masayang taon ko sa school bago ang 4th year.. dito ako sumali sa CAT.. nakilala ko uli ang mga dati kong kaibigan.. at nadagdagan pa nga.. meron kaming isang teacher na madalas e late ng magpalabas.. 4pm ang uwian.. pero sya paalisin nya kami ng halos 430pm na... buti sana kung mabait sya... kaso hindi... nung 3rd year ako.. nakakagala kami sa recto... para mamili ng mga gamit namin... dito na din ako natutong umuwi ng late... at minsan pa nga e umuwi ng naliligo sa ulan.

4th YEAR- memorable eto. bukod sa graduation at JS..( na isang beses lang namin natikman) madami akong naaalala dito.. dito ako nagkaroon ng "special friend"
at dahil special sya... hanggang ngayon e naaalala ko pa din nga sya... hindi ko nga lang makausap. isa sya sa mga nagbigay ng saya sa hayskul life ko..

sa apat na taon na yan.. alam mo na siguro kung san ko gustong bumalik.. masaya. malungkot. nakakaiyak. nakakatakot. ilan lang yan sa mga experiences mong babaunin hanggang sa pagtanda mo..

heto ang isang kanta.. im sure alam mo to.. maganda ang bagong version neto.. rock!

bigla ko lang naalala
narinig ko tong kantang to at binasa ang lyrics.. nakakatuwa..
bigla tuloy akong nagsenti.... cheers!

bukod sa paggawa ng blog.. isa pa sa mga kinalolokohan kong gawin e ang makinig ng radyo.. bago matulog ito ang madalas kong gawin.. hindi ako panatiko ng mga late night radio show.. madalas palipat-lipat ang ginagawa ko.. AM,FM,AM,FM... halos mamemorize ko na ang mga tag line ng mga istasyon.. magmula sa "ayos", "kailangan pa bang imemorize yan?", "automatic yan", "less talk, more music" at madami pa...

alam natin na kahit gabing gabi na e may competition pa ding nagaganap sa mga istasyon.. kaya kanya-kanya silang strategy kung pano sila makakakuha ng audience... at isang patok na patok na example ay ang mga show na may topic about "love"

bakit kaya?
madalas naman ng problema nila e gabi-gabi mo din maririnig sa show.. iba lang ang sitwasyon.. at madalas ang sagot sa katanungan nila ay.. simpleng "common sense" lang.. ngunit maaring hindi nga nila alam yun.. dahil hindi nila eto napapansin habang sila ay nasa "loob" ng kanilang relasyon..

nakakatuwa talaga makinig ng radyo.. lalo na kung nagpapaantok ka lang..
ikaw, minsan itry mong makinig...

*saka ko na dadagdagan... antok na ko..*

eto ay para sa mga nakasama ko.. at bumati ng HAPPY BIRTHDAY...

kakaiba ang araw na ito..
sa tatlong kadahilanan...
1st reason.. BIRTHDAY ko..
2nd reason.. MOTHER's DAY..
3rd reason.... PENTECOST.. (birthday din ng simbahan)

madaming bumati sa akin noong nakaraang taon... pero mas dumami ngayon.. pero hindi para sa akin.. kundi para sa aking nanay..

ang saya ko dahil kahit papano e maraming nakaalala ng aking kaarawan.. mula sa dating barkada hanggang sa mga bagong kakilala..

madalas naaalala ko ang isang taong nakalipas magmula sa previous bday ko.. iniisip ko kung anu-anong mga bagay ba ang nangyari sa akin..

katulad ngayon.. patapos na ang oras... nadagdagan nanaman ang edad ko..

SALAMAT SA MGA BUMATI.... MWAH!

natapos din... mula sa pagpaplano, sa preparation, sa activity....
maganda ang ideas.. pero bukas kami sa anong pwedeng mangyari..

"LUBAK-LUBAK"
sa loob ng 9 days.. may nakahanda kaming activity kada araw.. sa unang araw nagpakita kami ng ang aming kakayahan na magsama sama kahit na umuulan ng araw na yun.. sa loob ng 9 na araw.. unti unting pumapasok ang mga hamon (hindi hamon na matamis ha.. hello) pagkawala ng lider ng grupo.. paunti unting pagbagsak ng attendance...

"SAVIO DAY: testing testing.."
kumbaga sa isang computer.. all systems go na kami.... sa umaga ng aming misa.. akala ko ayos na lahat.. hindi pala..
simple lang naman ang gusto namin pare-pareho... maging BEST sa araw na ito..
pero sa hindi inaasahang pangyayari..
parang nawala lahat..

"DI KO MAGETS"
di ko napansin.. apektado pala ako sa nangyari.. di ko talaga alam kung anong mali sa nagawa namin.. dala dala ko pa din ata sya hanggang gabi.. bigat!

"I LEARNED NA..."
na hindi pala tama na magmukmok sa tabi sa tuwing ika'y papalya.
pwedeng humingi ng tulong sa iba..
ialay kay lord lahat.. wag magtira..
pag feeling mong apektado ka, pwedeng maiyak khit sandali..

ngayon.. natapos na ang aming celebration.. sana ay nagawa namin ang gusto naming mangyari.. nakuha ang dapat matutunan..

(pasensya na sa mga magbabasa.. masyado bang "low" ang mood?)

na-stranded ka na ba?
ako OO..
ng 24 hours?
OO..

tumirik ang sasakyan namin sa NLEX km62 (bandang san fernando) mula 9pm ng MAY 1 hanggang MAY 2 ng 9pm. tiniis ang init, ulan.. gutom.. puyat.. at marahil ang pasensya.. sa totoo lang, hindi ko alam ang gagawin ko nung sinabi sa min na matatagalan pa bago maayos ang sasakyan.. masyado pa kaming malayo sa manila.. hindi kayang lakarin.. pero pwedeng magcommute.. bakit ko naman gagawin yun?

isa sa mga pabiro namin nasabi "iniwan na ba tayo ni Lord?"

actually kagabi ko lang napagtanto.. hindi pala.. kasi kasama namin sya..
sa oras na naboboring na kami sa tagal ng oras.. nandyan ang UNO CARDS

na nagpalibang sa amin, nung umulan.. meron kaming nasilungan.. nung sumakit ang tyan ng iba.. may malapit at magandang cr. nung pagka gising namin.. binigyan kami ng sapat na lakas para sa isang buong maghapon.. sa gutom at uhaw.. nandyan ang convenience store.. sa init ng araw.. nandyan ang aircon ng jollibee at star mart..
lahat ng yan.. di ko napansin..  hindi nya kami inihinto sa tabi tabi lang.. kundi sa isang secured place.. me gwardya pa at ilaw!

narealized ko lang din dito kung sino talaga ang makakasama mo.. tipong walang iwanan..

at higit pa dyan.. nakauwi kami ng safe..

marahil itong experience na to e di ko makakalimutan.. kasama na to sa masarap balikan sa tuwing may katuwaan..

"kasama" Come to think of it, that’s all we need to know and remember as we go through and whatever we go through in life! Yes, enough for us to know that He is with us and He is one with us!- mula sa pahina ni Fr. Orbos

sounds religious di ba? pero totoo...

minsan may nagtanong sa akin.. "gaano ka kalalim makipagkaibigan?"
ako ba yung tipo ng kaibigan na... ibibigay ang lahat para lang sa pagkakaibigan, laging nandyan sa tabi tuwing kelangan ng tulong? etc.

hindi at oo.

ang pagkakaibigan daw madalas ay may "level".. bestfriend-forever, bestfriend, close-friend, not-so-close-friend,friend.. ginagaya pati ang friendster.. may 1st degree, 2nd at 3rd...

sabi sa akin ng isa kong kaibigan.. "dapat wag tayong mag expect ng kahit ano sa pagkakaibigan... maski pa ito ay bestfriend pa natin.. dahil pag ginawa natin yun at hindi nya nagawa ang inaasahan natin.. papasok ang conflict.."

standards.. yan ang isa sa ginagawa natin.. dahil dyan kaya tayo nageexpect...ng kung anu-ano..

PAGKAKAIBIGAN ang ialok natin, hindi "PAGKA-KAIBIGAN.."

sa lahat ng kaibigan ko.. hindi man tayo ganun "ka-close" asahan mong kaibigan kita..

SALAMAT!

kasama neto ay isang magandang example ng pagkakaibigan...

Based on John 15, this song speaks of the gift of friendship that Christ gave to His disciples and to us.

Ang sino man sa Aki'y mananahan
Mananahan din Ako sa kanya.
At kung siya'y mamunga nang masagana,
Siya sa Ama'y nagbigay ng karangalan.

Mula ngayon kayo'y Aking kaibigan
Hinango sa dilim at kababaan.
Ang kaibiga'y mag-aalay ng sarili niyang buhay;
Walang hihigit sa yaring pag-aalay.

Kung paanong mahal Ako ng Aking Ama,
Sa inyo'y Aking ipinadarama.
Sa pag-ibig Ko, kayo sana ay manahan,
At bilin Ko sa inyo ay magmahalan.

Pinili ka't hinirang upang mahalin
Nang mamunga't bunga mo'y panatilihin.
Humayo ka't mamunga nang masagana,
Kagalakang walang hanggang ipamamana